วินมองเว็บต่างจากอีกสี่คน เพราะเขาแทบไม่ตัดสินหน้าทีละหน้า เขาดูว่าทั้งเว็บเชื่อมกันสมเหตุผลหรือไม่
เวลาเขาอ่าน suck168 เขาจะสังเกตเส้นทาง เช่น จากหน้าเกมไปเงื่อนไข จากหน้าโปรโมชั่นไปนโยบาย จากหน้าหลักไปหมวดเฉพาะ แล้วดูว่าการเชื่อมเหล่านั้นช่วยตอบคำถามต่อเนื่องหรือแค่พาคนคลิกไปเรื่อย ๆ
เขามองว่าลิงก์ที่ดีควรมี “เหตุผลต่อเนื่อง” เช่น ถ้าพูดถึงขอบเขตการใช้งานแล้วพาไป การใช้งานอย่างมีความรับผิดชอบ เขาถือว่าเป็นการเชื่อมที่มีสาระ แต่ถ้าพูดเรื่องหนึ่งแล้วพาไปอีกหน้าที่ไม่เกี่ยว เพียงเพราะอยากเพิ่ม Internal Link เขาจะรู้สึกว่าโครงสร้างเริ่มเสีย
อีกประเด็นที่เขามองลึกคือหน้า Hub ควรพาคนออกไปยังหน้าลึก แต่หน้าลึกก็ควรพาคนกลับหรือพาไปยังหน้าที่สัมพันธ์กันได้ ไม่ใช่เป็นปลายตัน
สำหรับวิน ความน่าเชื่อถือของเว็บไซต์จึงไม่ได้มาจากหน้าใดหน้าหนึ่ง แต่มาจากการที่ทุกหน้าดูเหมือนอยู่ในระบบเดียวกันจริง ๆ
เขาสรุปว่า ถ้าคนอ่านรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน ไปต่อทางไหน และกลับตรงไหนได้ เว็บไซต์จะดูมีโครงสร้างมากกว่าดูเป็นชุดบทความที่เอามารวมกันเฉย ๆ