แพรเป็นคนที่ไม่ชอบอ่านหน้าเว็บแบบเชื่อทุกอย่างเท่ากัน เธอจะแยกทันทีว่าอะไรคือข้อมูลเชิงข้อเท็จจริง อะไรคือความเห็น และอะไรคือข้อความเชิงแนะนำ
เวลาอ่าน suck168 เธอมักให้ค่าน้ำหนักกับหน้าที่ตรวจสอบต่อได้ เช่น ข้อตกลงและเงื่อนไข หรือ นโยบายความเป็นส่วนตัว มากกว่าคำโปรยในหน้าทั่วไป เพราะสองหน้าประเภทนี้มีหน้าที่อธิบายกรอบที่เป็นระบบมากกว่า
ในทางกลับกัน ถ้าเป็นรีวิว เธอจะมองว่าเป็น “เสียงอีกมุม” ไม่ใช่ข้อสรุปแทนตัวเอง นี่ทำให้เธอรู้สึกว่าหน้าเว็บที่ดีควรมีหลายระดับของข้อมูลอยู่ร่วมกัน แต่ต้องไม่ทำให้คนเข้าใจผิดว่าทุกข้อความมีสถานะเท่ากัน
จุดที่แพรให้ความสำคัญมากคือภาษาที่ไม่อวยเกินจริง เพราะถ้าหน้าไหนใช้คำแรงมากเกินไป เธอจะลดความน่าเชื่อถือของข้อมูลอื่นในหน้านั้นไปด้วยโดยอัตโนมัติ
มุมของแพรจึงไม่ได้ถามว่า “เว็บดีไหม” แต่ถามว่า “เว็บช่วยให้เราประเมินข้อมูลเองได้ไหม” ซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน